Dzik

Dzik należy do rodziny świniowatych i swoim wyglądem bardzo jest podobny do świni domowej, której jest przodkiem. Ma jednak mocniejszą budowę, wyższe nogi, większy łeb, który jest zakończony długim ryjem. Po obu stronach ryja u dorosłych dzików występują kły, długością dochodzące u odyńców do 30 cm, u loch nieco krótsze. Nos z mocnymi ścięgnami pozwala na rycie w różnym podłożu i w różnych porach roku. Dzik ma małe oczy i uszy, sierść jest ciemna, prawie czarna, z jaśniejszym nalotem, a szczecina porastająca całe ciało tworzy na grzbiecie tzw. chyb, który, w sytuacjach zagrożenia, zjeża się, nadając dzikowi groźny wygląd. Dziki żyją do 12 lat, dorosłe samce odyńca osiągają nawet 300 kg wagi, samice - lochy są zwykle lżejsze, do 150 kg. Małe dziki do ukończenia 1 roku życia nazywa się warchlakami. Dziki można spotkać w lasach głównie liściastych i mieszanych, wśród których występują tereny bagniste. Są wszystkożerne, ale ich podstawowym pokarmem są rośliny, a zwłaszcza żołędzie. Zjadają też larwy, poczwarki, kłącza roślin, których poszukują głęboko w ziemi i dlatego przewracają podłoże leśne nieraz na bardzo dużej powierzchni. Żywią się też padliną i są naturalnymi sanitariuszami środowiska, choć często zdarza się, że niszczą pola uprawne, poszukując pożywienia. Stan rodzinny dzików to stado, zwane watahą, składające się z kilku loch i ich potomstwa. Młode dziki, 3 lub 8, rodzą się na wiosnę i do pół roku ich ubarwienie jest pasiaste, żółto-rude z podłużnymi czarnymi pasami. W drugim roku życia są już dorosłymi osobnikami. Dziki poruszają się szybko, dobrze biegają, umieją pływać, mają dobry węch i słuch, lecz słabszy wzrok. Są czujne, a locha często, w obronie młodych, potrafi niebezpiecznie zaatakować człowieka.