Gniewosz plamisty

Gniewosz plamisty to wąż niejadowity, zwany również miedzianką. Jest on wężem małym, długości ok. 75 cm, wąskiej głowie, niezbyt wyraźnie odgraniczonej od reszty ciała. Tarczki na głowie ma duże, o regularnym kształcie, w tylnej części tworzące wzór podkowy, a na grzbiecie nieduże łuski. Oczy węża mają okrągłą źrenicę i żółtą tęczówkę, grzbiet jest brunatny, z ciemnymi plamkami, przypominającymi zygzak u żmii, z którą gniewosz jest często mylony. Spodnia część ciała jest jaśniejsza, przeważnie żółta lub rdzawa. Gniewosze plamiste lubią tereny leśne, a zwłaszcza słoneczne polany. Występują też na zboczach, można je spotkać w całej Europie, a w Polsce - tak kiedyś popularne, obecnie są gatunkiem rzadkim i znajdującym się pod ochroną. Występują na terenach południowej Polski, a w górach na stokach Pienin, w innych górach nie pojawia się. Pokarmem gniewosza plamistego są zwykle jaszczurki i padalce, niekiedy płazy i myszy. Ścigając swoje ofiary, wąż owija je ciałem, a następnie połyka. Gniewosz plamisty zasypia na zimę w październiku i śpi do kwietnia. Sezon godowy tych węży przypada na maj. Małe węże rodzą się na przełomie sierpnia i września z jaj, których ilość może dochodzić jednorazowo do piętnastu sztuk. W Polsce gniewosz plamisty jest pod ochroną i wpisany jest do Czerwonej Księgi Zwierząt jako gatunek niezwykle rzadki i narażony na ryzyko wyginięcia.