Kuna leśna

Kuna leśna zwana również tumakiem jest małym ssakiem należącym do rodziny łasicowatych. Zasięg występowania tego niewielkiego drapieżnika obejmuje całą Europę i Azję. W Polsce spotykana jest na terenie całego kraju i prawie na tych samych obszarach, co kuna domowa, jednak występuje nielicznie. Ciało kuny jest długie, dochodzące do 50 cm, ogon ma długość 28 cm, a waga waha się w granicach od 1,5 kg u samic do 1,8 u samców. Zwierzę ma krótkie nogi, sierść ciemnobrązową, jaśniejszą na brzuchu, z widoczną żółtawą plamą u szyi, czym różni się od kuny domowej. Łapy i ogon mają kolor taki jak grzbiet, a nos jest czarny. Kuny mogą żyć nawet 10 lat, wrogiem ich są wilki, psy i lisy. Najczęstszym miejscem występowania kun są lasy, zwłaszcza iglaste. Pokarm stanowią gryzonie, ptaki, owady, żaby, owoce, nieraz miód. Młode przychodzą na świat w maju, są ślepe i zaczynają widzieć po tygodniu. Jednocześnie może się ich urodzić nawet siedem. Żywią się mlekiem matki przez około 3 miesiące. Jesienią są już samodzielne i opuszczają matkę, ale dojrzałe płciowo są dopiero po ukończeniu 2 lat życia. Swoje terytorium poszczególni osobnicy oznaczają wydzielinami zapachowymi. Kuny mają swoje legowiska na drzewach, w dziuplach i gniazdach, opuszczonych lub siłą odebranych od innych zwierząt. Z drzewa na drzewo potrafią się przedostać, wykonując nieraz skoki do 4 metrów. Mają doskonały węch, dzięki któremu z łatwością zdobywają pokarm nawet pod śniegiem.