Lis

Lis jest drapieżnikiem z rodziny psowatych, często spotykanym w polskich lasach na terenie całego kraju. Lisy mogą osiedlać się na terenach suchych, jak i nad wodami, jednak ulubionym ich miejscem są lasy, zwłaszcza w pobliżu łąk i osiedli ludzkich. W lesie wykopują nory składające się z wielu korytarzy i dużej komory, posiadające kilka wyjść. Lis może żyć do 15 lat, długość jego ciała dochodzi nawet do 125 cm łącznie z ogonem, a bez ogona do 80 cm, sam ogon ma długość do 45 cm. Wysokość dochodzi do 40 cm, a waga od 6 do 10 kg. Lis jest smukłym zwierzęciem, ma długi, szpiczasty pysk, puszysty ogon zwany kitą i rudą okrywę ciała, wśród których, zwłaszcza na wargach, gardle, końcu ogona i brzuchu, występują białawe włoski. Spotyka się również gatunki lisów o ciemnej barwie spodniej części ciała. Pożywieniem lisa są myszy i drobne zwierzęta - chrabąszcze, larwy, jaja ptaków, pisklęta. Zdarza się jednak, że ofiarą padają większe zwierzęta, na przykład młode sarny lub osobniki chore i słabe. Pokarmem jest też padlina, a nawet owoce leśne. Lis ma doskonale rozwinięte zmysły - wzrok, słuch, węch, pamięć i orientację. Potrafi szybko biegać, skakać, czołgać się i wytrwale tropić swoją zdobycz. Młode lisy rodzą się w kwietniu, w rodzimej norze lub w różnych miejscach, na przykład w dziupli, kupie kamieni, patyków, w gęstych zaroślach. W miocie jest od 3 do 7 szczeniąt, choć bywa, że na świat przychodzi i 12. Są ślepe, po 2 tygodniach zaczynają widzieć, matka karmi je przez 2 miesiące mlekiem, a potem przynosi upolowaną zdobycz. Po około 5 tygodniach liski wychodzą ze swych kryjówek i zaczynają pod okiem matki naukę polowania, która trwa do jesieni. Wtedy młode pokolenie, już samodzielne, opuszcza matkę i zakłada własne nory. Dojrzałość płciową osiągają po roku życia. Często u zwierząt tych występuje wścieklizna, dlatego trzeba unikać kontaktu ze zwierzętami, które nie uciekają na widok człowieka.