Sarna

Sarna należy do rodziny jeleniowatych. Samiec sarny to kozioł lub rogacz, samica - koza, młode - koźlęta. Sarny są popularnymi zwierzętami łownymi w całej Europie i Azji Mniejszej, w Polsce najliczniej spotykane na zachodnich terenach. Lubią obszary równinne i górskie, lasy liściaste lub mieszane, często zarośla. Sarny są zwierzętami żyjącymi w stadach, których liczebność dochodzi nieraz do kilkudziesięciu zwierząt. Przywódcą stada jest samica, młode rodzą się w maju, niekiedy jednocześnie przychodzą na świat nawet trzy koźlątka, które samica chowa w ukryciu i dochodzi do nich na okres karmienia. W drugim tygodniu po urodzeniu małe koziołki mogą żywić się pokarmem roślinnym, lecz przy matce przeżywają około roku. Dojrzałe płciowo są po ukończeniu dwóch lat. Wysokość sarny dochodzi do 75 cm, długość do 140 cm, a waga 25 kg (koza jest nieco lżejsza). U samców charakterystyczne jest poroże, tzw. parostki, długości do 30 cm, z trzema odnogami, które na okres zimy jest zrzucane, a na wiosnę znowu odrasta. Głównym pokarmem tych zwierząt są trawy, liście, zioła, grzyby, jagody leśne, które spożywają nawet w nocy. Najbardziej aktywne są jednak rano, przed południem i wieczorem. Samce szczególnie w okresach zalotów wykazują wzmożoną agresję. Największymi wrogami tego gatunku, zwłaszcza młodych koźląt, nie umiejących jeszcze szybko biegać, są inne drapieżniki: wilki, rysie, niedźwiedzie. Naturalnym zabezpieczeniem przed nimi jest brak zapachu młodych koźląt, co stanowi ich naturalną ochronę, umożliwiającą przetrwanie. Sarny podlegają w specjalnych okresach odławianiu, a ich mięso jest bardzo smaczne. Ze skór uzyskuje się tzw. skóry zamszowe.