Zając szarak

Zając ten jest często spotykany na terenie całej Polski. Lubi otwartą przestrzeń, pola, łąki, zagajniki między uprawami, mniejsze lasy. Rzadko spotykany na terenach wilgotnych i bagnach. Zając może dożyć do 13 lat, jednak ze względu na zagrożeniem ze strony drapieżników żyje przeciętnie około 5 lat. Długość ciała dochodzi do 75 cm, wysokość do 30 cm, a waga do 6 kg. Poszczególnym częściom ciała zająca nadane są odpowiednie nazwy. Ogon zająca zwany jest omykiem, ma długość ok. 10 cm, długie uszy to słuchy, nogi (tylne dłuższe od przednich) - skoki. Futro nazywane jest turzycą i ma w lecie szary kolor, zimą jest gęściejsze i jaśniejsze. Pokarmem zająca są rośliny, mogą to być części nadziemne roślin, korzonki lub gałązki i młode pędy drzew i krzewów. Zające nie wykopują nor, tylko śpią w kotlinkach, w zagłębieniach, często pod miedzą i korzeniami drzew. Pożywiają się na okrągło. Wzrok ich jest niezbyt ostry, ale niebezpieczeństwo rozpoznają z daleka. Wyczuwają ruch i natychmiast reagują ucieczką, a atakowane wydają głos zwany kniazieniem. Ich naturalnymi wrogami są psy, koty, lisy, jastrzębie, myszołowy, kruki, no i oczywiście ludzie. Ci ostatni, poza okresem ochronnym, często polują na zające, zwłaszcza że zające czynią poważne szkody w uprawach i szkółkach leśnych. Okres ciąży u samic wynosi do 44 dni, a w ciągu roku u samicy mogą wystąpić nawet 3 mioty i po około 5 młodych zajączków w każdym. Małe zające po urodzeniu są w pełni rozwinięte i porosłe sierścią, a ich barwa ochronna pozwala na ukrycie w trawie przed drapieżnikami nawet w czasie nieobecności matki w celu pożywienia się.