Żmija zygzakowata

Jest jedynym jadowitym wężem, żyjącym w Polsce. Można ją spotkać właściwie wszędzie, jednak najbardziej lubi miejsca nasłonecznione, zaciszne, zbocza górskie, popularna jest zwłaszcza w Bieszczadach i Tatrach. Długość ciała węża wynosi ok. 75 cm i jest ono grube. Głowa jest płaska, w kształcie serca, dość wyraźnie zaznaczona i pokryta tarczkami. Oczy mają pionową źrenicę. W zębach górnej szczęki znajduje się jad, który kanalikami wnika do ciała ofiary. Żmija, atakując, ustawia zęby w specjalnej pozycji, a w czasie snu czy wypoczynku jej zęby złożone. Ubarwienie ciała jest szare lub brązowe, ale są też gatunki czarne. Cechą charakterystyczną żmii jest czarna, zygzakowata wstęga, sięgająca od głowy do końca ciała. Żmija zasypia w październiku, a budzi się w marcu, jest jajożyworodna, małe węże rodzą się w sierpniu, do 20 sztuk w miocie. W czasie dnia, szczególnie w okresie upałów, wąż lubi wygrzewać się w miejscach słonecznych. Polowanie odbywa się głównie w nocy, chociaż nie pogardzi zdobyczą napotkaną w dzień. Pokarmem są drobne ssaki, nieraz żaby czy jaszczurki. Zdobycz zabija jadem i połyka ją w całości. Działanie jadu żmii jest natychmiastowe dla ofiary, następuje obrzęk i paraliż systemu trawiennego i oddechowego, Także dla ludzi jad żmii jest bardzo niebezpieczny, ale człowieka żmija nie atakuje, tylko broni się, czując niebezpieczeństwo. Żmija zygzakowata w naszym kraju znajduje się pod ochroną.